Varken

Henüz yaşarken bu efendi umut; Karanlık günlerin aydınlığa döneceği. Sakın tavsama sakın yüksünme; İnsanın yarası sağken iyileşir sağken omuz silkersin bunca engele ergene, ereğine sağken ulaşırsın. Toprağın bitiminde bir su var, o seni iletecek; yaz tükendi miydi güz sofraları dağların ardı ova bulanığın sonu duru Küfün altı menevis. Etin, nohutun, zerdalinin tadı; Ergenlik, barışıklık; Özlemler kavuşmalar; Ayışıgı, ishak kusu, aynalıçarşı Sen yaşarken! İbibikler sen yaşarken tüner eriğin dalına Mavilik sen yaşarken o tavanda gezinir Sen yaşarken pembeleşir ortancalar. İşte aşkın, hürlüğün, tutsaklığın; Koca beyazlik, gunbasi serinligi; Sen henüz yaşarken, ölmeden önce! Son nefesinde; keşke şöyle yapsaydım! deme Aklını başına toplamak elindeydi Yüreğini pekiştirmek zaten elinde. Söyle Diriye, gümraha, düzenliye özenip Kötü, viran, bozuğa gücenmez miydin? Güzelle çirkini, yalanla gerçeği tartacak terazi Yaşarken elindeydi... İnsan yaşarken varır bir ölmezliğe.