Der 1887ger Moi

Ai gauh’ mer doch mit ujam Gschroi Vom wunderschöana Maunat Moi! Ällz, was ma’ von em sait und singt, Ischt hintram Ofa nu’ verdenkt. Isch s Brüehtshous und der Heustock leer, Sait ällz: „wenn s nu’ schau’ Môja wär, Nôch hätt ma’ Gras, nôch hätt ma’ Klai!“ – Dô lôht der Moi sein Schroi, au waih, Und was ma’ gmoint hôt, ischt it wôhr, Und d Roß und d Hab, dia stellet d Hôr, Und statt daß d Mucka geiga thant, Hôts Reifa ouf und a im Land. Will seall noh s Hairle mit em Kreuz, Nôch kutzaboinlats odar schneits, Und wenns it gfruit, nôch rangets doch, Aß häb der Himmelssai a Loch. Dô haunt er uje schöane Tröm, As Bluascht verstickt oim uff de Böm, Koi’ Obs, koi’ Frucht, koi’ Gras, koi’ Klai – As geit koin reachta Früahling maih.