Ode

Bir gün gelip ölümü öğreneceğimden kuşkuluydum! Ölümsüzcesine genç, paltoma sarılmış Düşçü gözlerimi yalnızlığın yıldızına Kaldırırdım. Birdenbire sen çıktın yolumun üzerine Acı, sen, o baldan da tatlı acı... İçtim dizginsiz ölümün şerbetini son damlasına Kadar. Diri diri yanıyorum, kıvranarak Nessus gibi. Zehir içmiş yiğit giysili Herkül gibi ya da. Söndüremem ateşimi artık bütün denizlerin Sularıyla. Kendi düşümle, gözyaşlarımla tükeniyorum. Kendi yaktığım ateşle, yalımlarla eriyorum. Dirilir miyim, bir gün parıltılar içinde tıpkı Bir Anka gibi? Yok olup gitsin artık o baş döndüren gözler! Geri dön yüreğime sen ey kederli kayıtsızlık! Sakin sakin ölebileyim diye, ver bana, bana Kendimi ver. Çeviri: Özdemir İNCE