شمارهٔ ۱۲۰ - و له ایضاً علیه الرحمه

چشم آن دارم کز آن آتش که بر تن می زنی شعله ای بر جان زنی آن دم که دامن می زنی از همان آتش که زد در خرمن پروانه شمع از تجلی هر زمان ما را به خرمن می زنی حاضرم در بندگی بر هرچه فرمان می دهی سر نمی پیچم گرم با تیغ گردن می زنی آن چنانم بی خبر از خود که آگه نیستم خارم از پا می کشی یا تیر بر تن می زنی از سود طره شرح قیرگون شب می کنی از بیاض جبهه دم از روز روشن می زنی نوعروسان چمن را حال دیگرگون شود چون تو زیبارو قدم در صحن گلشن می زنی زآب و رنگ چهر رنگین رونق گل می بری از شمیم زلف مشکین راه سوسن می زنی بگذار از خود با دوییت دعوی وحدت خطاست او نگیردی تا که دم از ما و از من می زنی گاه می پاشی نمک بر زخم دل از لعل لب گه بر آن از نوک مژگان نیش سوزن می زنی چون گذارم شکر این نعمت که ای ماه از وفا هر زمانی دم ز مهر تازه با من می زنی ای که با تدبیر خواهی دفع نیروی قدر چنگ مومین از سفه بر تفته آهن می زنی خلع نعلین علایق کن ز پای دل محیط چون قدم در ساحت وادی ایمن می زنی وادی ایمن بود درگاه شاه اولیا ایمنی تا دم از آن فرخنده مأمن می زنی چون علی را دوست داری باشدت گر صد گناه خیمه بر فردوس بر کوری دشمن می زنی