شمارهٔ ۹۸ - در مدح سلطان مغفور ناصرالدین شاه

نوبهار آمد و باد سحری غالیه بوست گاه طرف چمن و سایه بید و لب جوست خیز تا بهر تفرج سوی گلزار رویم که صبا غالیه افشان و زمین غالیه بوست مشک بو از چه سبب شد نفس باد بهار مگر این مونس جان همدم آن حلقه موست در رخش پرتو خورشید بود سایه فکن چشم بد دور ز بس دلبر من آینه روست روز عید است و مرا از کرم شاه جهان یار در منظر و گل در بر صهبا به سبوست بر شهنشاه جهان سایه یزدان نوروز باد فرخنده و بر هرکه ز جان بنده اوست ناصرالدین شه قاجار خداوند ملوک که نکومقدم و والاهمم و نیکوخوست ابدالدهر بماناد که در دولت او هرکه را می نگرم وضع خوش و حال نکوست تا به فیروزی بر تخت شهی کرده جلوس ساحت ملک ز یمن قدمش چون مینوست