بخش ۱۸ - بقیهٔ قصهٔ بنای مسجد اقصی

چون سلیمان کرد آغاز بنا پاک چون کعبه همایون چون منی در بنااش دیده می شد کر و فر نی فسرده چون بناهای دگر در بنا هر سنگ کز که می سکست فاش سیروا بی همی گفت از نخست هم چو از آب و گل آدم کده نور ز آهک پاره ها تابان شده سنگ بی حمال آینده شده وان در و دیوارها زنده شده حق همی گوید که دیوار بهشت نیست چون دیوارها بی جان و زشت چون در و دیوار تن با آگهیست زنده باشد خانه چون شاهنشهیست هم درخت و میوه هم آب زلال با بهشتی در حدیث و در مقال زانک جنت را نه ز آلت بسته اند بلک از اعمال و نیت بسته اند این بنا ز آب و گل مرده بدست وان بنا از طاعت زنده شدست این به اصل خویش ماند پرخلل وان به اصل خود که علمست و عمل هم سریر و قصر و هم تاج و ثیاب با بهشتی در سؤال و در جواب فرش بی فراش پیچیده شود خانه بی مکناس روبیده شود خانه دل بین ز غم ژولیده شد بی کناس از توبه ای روبیده شد تخت او سیار بی حمال شد حلقه و در مطرب و قوال شد هست در دل زندگی دارالخلود در زبانم چون نمی آید چه سود چون سلیمان در شدی هر بامداد مسجد اندر بهر ارشاد عباد پند دادی گه بگفت و لحن و ساز گه به فعل اعنی رکوعی یا نماز پند فعلی خلق را جذاب تر که رسد در جان هر باگوش و کر اندر آن وهم امیری کم بود در حشم تاثیر آن محکم بود