بخش ۱۱۹ - سبب تاخیر اجابت دعای مؤمن

ای بسا مخلص که نالد در دعا تا رود دود خلوصش بر سما تا رود بالای این سقف برین بوی مجمر از انین المذنبین پس ملایک با خدا نالند زار کای مجیب هر دعا وی مستجار بنده مؤمن تضرع می کند او نمی داند به جز تو مستند تو عطا بیگانگان را می دهی از تو دارد آرزو هر مشتهی حق بفرماید که نه از خواری اوست عین تاخیر عطا یاری اوست حاجت آوردش ز غفلت سوی من آن کشیدش مو کشان در کوی من گر بر آرم حاجتش او وا رود هم در آن بازیچه مستغرق شود گرچه می نالد به جان یا مستجار دل شکسته سینه خسته گو بزار خوش همی آید مرا آواز او وآن خدایا گفتن و آن راز او وانک اندر لابه و در ماجرا می فریباند به هر نوعی مرا طوطیان و بلبلان را از پسند از خوش آوازی قفس در می کنند زاغ را و چغد را اندر قفس کی کنند این خود نیامد در قصص پیش شاهد باز چون آید دو تن آن یکی کمپیر و دیگر خوش ذقن هر دو نان خواهند او زوتر فطیر آرد و کمپیر را گوید که گیر وآن دگر را که خوش استش قد و خد کی دهد نان بل به تاخیر افکند گویدش بنشین زمانی بی گزند که به خانه نان تازه می پزند چون رسد آن نان گرمش بعد کد گویدش بنشین که حلوا می رسد هم برین فن داردارش می کند وز ره پنهان شکارش می کند که مرا کاریست با تو یک زمان منتظر می باش ای خوب جهان بی مرادی مومنان از نیک و بد تو یقین می دان که بهر این بود