غزل شمارهٔ ۲۲۳۱

می دوید از هر طرف در جست و جو چشم پرخون تیغ در کف عشق او دوش خفته خلق اندر خواب خوش او به قصد جان عاشق سو به سو گاه چون مه تافته بر بام ها گاه چون باد صبا او کو به کو ناگهان افکند طشت ما ز بام پاسبانان درشده در گفت و گو در میان کوی بانگ دزد خاست او بزد زخمی و پنهان کرد رو گرد او را پاسبانی درنیافت کش زبون گشته ست چرخ تندخو بر سر زخم آمد افلاطون عقل کو نشان ها را بداند مو به مو گفت دانستم که زخم دست کیست کو است اصل فتنه های تو به تو چونک زخم او است نبود چاره ای آنچ او بشکافت نپذیرد رفو از پی این زخم جان نو رسید جان کهنه دست ها از خود بشو عشق شمس الدین تبریزی است این کو برون است از جهان رنگ و بو