سی و نهم

مستیان در عربده رفتند و رفتم گوشه ای با دو یار رازدان و هم ره و هم توشه ای اندران گوشه بدیدم آفتابی کز تفش جان و دل چون قازغان شد جوش اندر جوشه ای پست و بالای نهاد من هوای او گرفت چون ملخ در کشت افتد بر سر هر خوشه ای من خود از فتنه و بلا بگریختم در گوش ها خود من از دیگ بلا برداشته سر پوشه ای عشق شمس الدین خداوندم یکی غوغایی ست گرچه ز اول ساکنک آمد چنان خاموشه ای وصل همچون جبرییل و هجر چون خناس شد وحی جبریل امین سوزنده وسواس شد کی توان کردن نصیحت عاشق اوباش را کی توان پوشیدن این عیش پدید و فاش را جام مستوری که خام عشق او اندر کشید در قلاشی می بسوزد عالم قلاش را هرکه بیند روی او او گشت آلتون تاش او لیک شاهان را نباشد چه بود آلتون تاش را این چه خورشیدیست آخر کز برای عشق او می بسوزد همچو هیزم جان و دل خفاش را نزد آن خورشید شمس الدین تبریزی برید از دل من زاری و افغان و این غوغاش را عشق شمس الدین چو خمر و جان من چون کاس شد از خداوندیش چون آن نور جان ایناس شد مرغ جان از جمله و باز فراقت کاغ کرد بر نوازش گاه تو یعنی دل من داغ کرد یک شراب تلخ داد از جام خود هجران بدل جمله شادی تا به شیر مادر استفراغ کرد کو زمانی که وصالت برگذشت از روی لطف سوی خارستان جانم جملگی را باغ کرد نور شمس الدین خداوندم عدم را هست کرد چه عجب گر شوره را او به باغ و راغ کرد در غمی بودم که جانم قصد رفتن کرده بود زنده کردش این خیالت کو بخوانش لاغ کرد جان من چون درکشید آن جام خاص خاص را در زمان برهم زند هم زهد و هم اخلاص را