تکه ۱

کدیه ای می کنم سبک بشنو خبر عشق می دهم بگرو نفسی با خودم قرینی ده که به میزان نهند با زر جو تو نوی بخش و بنده تو کهن کهنم را به یک نظر کن نو پیشه کیمیا خود این باشد که مس تیره را ببخشد ضو کرمت را بگوی تا بدهد درخور شام بنده روغن عو ای دل آن شاه سوی بی سویی است خلق هر سو دوند تو کم دو فکر مردم به هر سوی گرو است تو به لاحول فکر را کن خو بی سوی عالمی است بس عالی شش جهت وادیی ست بس درگو کار امروز را مگو فردا تا نه حسرت خوری نه گویی لو چشمکت می زند رقیب غیور چشم ازو بر مگیر لاتطغو شمس تبریز خضر عین یقین وارهان خلق را ز عین السو