Gece

Karanlığın şafağından, Ay ışığının dudaklarından Bir şiir mırıldanıyor kulaklarıma gece Zamanın hasrette konakladığı anda Gaipten bir sesle çağırıyor gece Ruhumla, karanlığı gizinde sarıp Efkarlı Efkarlı çekiyor gece Gayri ihtiyar ellerimden tutup Beni Karanlığa çağırıyor gece Geçen zamanın biçare edasından Sabıkamdan anıları çalıyor gece Mazimin önünde, benim ardımda Gölgem olmuş karanlıkta yürüyor gece Saniyelerin ahım da diz çöküşünde Ertemi yüreğime okuyor gece Titrek göz yaşımın sularına karışıp Oluk oluk gözlerimden akıyor Gece Ne zaman gözlerim takatsiz kalsa Bir yıldızı bırakıyor kirpiklerime gece Güne meydan okuyup pusada sarılsam Kendine gel ey karanlık deyip kızıyor gece Bir fısıldı belirir bilinmez dudaklarında Yıllanmış bir sevdayı anlatır Gece Köhne duvarların paslı göz yaşında, Dirhem dirhem Yüreğime akıyor gece Yarimin saçlarını gündüzden çalıp Yüreğimin sokaklarında savurur gece Hasretimi boğazımda düğümlercesine Satırlarımdan hüznü siliyor gece Aşinası olmadığım bir lisanda Hep aynı hitabeyi okuyor gece Gölgem Diye ardımda takılıp Yüreğimde gezen zanlıdır gece Sokağımın bir köşesinde diz çöküp Dumansız cigarama karışıyor gece Her nefeste Yüreğime dağılıp Dudaklarımdan Duman duman tütüyor gece Ellerimdeki gündüz kırıntılarına Yıldızların arasından esiyor gece Mısralarımı rüzgara sürgünleyip Satır aralarımda Sevdamı Kazıyor Gece Gözyaşını, gizeminin gölgesinde bırakıp Karanlığın içinden gülümsüyor gece Tüm yıldızlara eyvallah deyip Dudaklarımın arasından geçiyor gece Her dem ateş olup yandığımızda Bin yıldızı ardında bırakıp, vefakar dostuna geliyor Gece!