Ne Olur Anla Dinle Halkım

Gün ağarmadan uyandım, bu sabah telaşla. Yine gönlümde,gamlı hasret rüzgarları esti. Aklımda umutsuzluk ve karamsarlık vardı. Yine ülkem ve ülkemin insanlarıydı kaygım. Yine umutsuzluk ve karamsarlıktı hüznüm. Nerde kardeşlik,nerede demokrasi ve barış. Kimde mutluluk,kimde huzur,kimde sevinç. Her şey,kökünden mecrasından zedelenmiş. Aldatılmış,uyutulmuş,koyun gibi güdülmüş. Mahkum mu, bu halkım bunları yaşamaya. Ben kendim ettim, kendim buldum demeye. Kaderi mi,mutsuzluk karamsarlık halkımın. Gücüm yetmiyor artık,göğüs germeye,sabra Bu yükü kaldırmıyorum,eziliyorum içten içe. İçim kan ağlıyor, umutlarım yok oluyor hep. Düşüm özlemim dedim,ama yaram çok derin. Yüreğimi,beynimi,umutlarımı artık kilitledim. Ne olur beni anla halkım,ne olur dinle halkım. Karamsarlığın ve çaresizliğin çaresi yine sensin.