Saçlarımı Ateşe Verdim

yolumuz ayrıldı ölüm bezendi, kutsandık beraber yürüdük kuşlar ve hep aynı ikindi. gümrah bir nehirdi benim düşlerimde gördüğüm, bir de yaklaşan gölgeler;biçimsiz ve karanlık. - gülüm sabahı kirpiklerine dolamıştı. sesler ve sükut yüreğimde bir kördüğüm, sesler ve sevgili kederlerimden bir birikinti. uzadı gölgelerde boyum,aşk bir mavi cadı gülümsemekteydi gözleri düşerken ellerime. yağmur yağıyordu üşüdüm;annemi andım annemi andım,bütün şehir ve kalbim yandı -gülüm saçlarını taramaktaydı bu can ve o canan vuslata erer sandım, bu can artık dar gelir biçimsiz bedenime. kuduruyordu gece ,ay yoktu bulutsuzdu aşkı ve kederi doğuruyordu çılgın ve öfkeli. sonra yağmur uğradı öyle mahzun haneme sonra yar,ölüm kadar kusursuzdu. - gülüm soldurmaktaydı menekşeleri sustum,gözlerin değsin gözlerime sustum çağır beni kalbine ey sevgili annem öksürmüş ben doğarken babam yalnız yatmış rüzgar söylenmiş,dağıtmış kasvetini gecenin ay karanlık aşağı katta kıyamet kopmuş gölgesi düşmüş zebanilerin avluda yabancı ayak sesleri kanatsız perileri ürkütmüş - gülüm daha ortalıklarda yokmuş üst katta isli lambalar sönük,sükunet ve karanlık annem öksürmüş,babam yalnız yatmış, periler ürkmüş. saçlarımı ateşe verdim,kafdağından kaçtı devim bulut gibi geçti günler heyecansızdı.gömleksiz kızlar gibi.