İleşber Ahmet

Akşam vakti, ezan duyuluyor minareden İnsanlar toplanmış evlerine, yemeğe oturacaklar Kimisi okulundan gelmiş kimisi işinden Acıkmış hepsi de, acıkan karınlarını doyuracaklar Ahmetse daha yeni damladı köyden şehre Aslında doğru dürüst sokakları bile bilmiyor Para vermek zorunda geldiği bu çevre Köylü ileşbersin diye kız bile vermiyor Aslında seviyor köyünü, ayrılmak koydu Tarlalarını çok sever, hele ölür evine Ağır işlerde çalıştı, bazen bulamadığı oldu Ağır mağır farketmez, çalıştı sevine sevine Ne de olsa seviyordu Ayşesini, alacaktı Eski tüskü eşyalarıydı onun tüm mal varlığı Para biriktirmek için burada kalacaktı Pahalı şeylerle asla yenemezdi darlığını Askerden de yeni gelmişti, hafif saçları döküktü Komando olarak doğuda yapmıştı askerliğini Yaptığı işler ağır olduğundan, üstü başı söküktü Fakat gururluydu, iyi kötü yuvarlamıştı tekerleğini Ama babası memura vermişti sevdiğini Hem de ev almış şehirden bu adam Ahmet üstünden atamadı ileşberliğini Şehirde de peşindeydi rezil yaşam İki yıl sonra kendi gibi çalışan bir kız buldu Şişmandı, açıkçası biraz çirkin sayılırdı Ama sevindi Ahmet, bulduğuna memnun oldu Gerçi karısına sadece yatakta sarılırdı.