Kafes Açtım Hüzn(üm)e!

-Bakkal Amca, baksana İki uzun, bi kısa yapsana -N'oldu lan hergele, Hüzün mü yarıştıracaksın yine?! -Bu kez annem siparişledi Durum farklı, Hüzün sofrası kurulacak akşama Hem çaplı olacak, Hem de hesaplı! -Ne istiyorsun peki? Vereyim, iste ki! -Hüzünden yiyeceğiz bu akşam Acılı yani, acımadan! -Hüzün acılı yemek, Acımadan yemek gerek! - Al işte kalem kalem liste! Bir büyük rakı, hüzün kafeste! Hüzün, kafeste… Kafeste, hep hüzün Kafeste hep, Hüzün! Hüzüüüüüüüüüün! Yenir mi, içilir mi? Sevilir, terk edilir Sonra, nefret edilir mi? -Hüzün ne menem şey, ne ki? Aç lügatı, karıştır; Hüzün üzüntü, Hüzün azap, demek… Hüzün bahtsızlık Hüzün çeki, Hüzün çile, demek… Hüzün acı Hüzün acıma, demek! -Hüzün Kokan Şairim, sen söyle şimdi; Hüzün, ne ki? Ben, hep hüzünlerimle yaş aldım! Kah ağladım, kah güldüm; Büyüdüm! Yol verin; dizelerim hüzün koksun, Şairim, Korkmayın; Hüznüme sahip çıkarım! İşte,gönül koydum; Açtım kafesi…!