Yalancı Sevdalar

Yalancı sevgilerin çocuklarıyız bizler Bu yüzden bizim sevmelerimizde yalancı! Ölesiye sevemiyoruz hiç kimseyi bir türlü Farkına varamıyoruz sevgimizin belki de. Yanımızda bile olsa sevdiğimiz Özlem duyamıyoruz, her an kaybedicekmişçesine. Oysa sevmek demek, Sevdiğin dokununca solan bir çiçekmişçesine Ona yaklaştığında sesinin titremesi, Yüzünün kızarması değil midir? Sevgiye küskün bir çocuk büyütüyoruz hepimiz yüreklerimizde Kin duyuyor bu çocuk, Terkedilmişliğe, aşağılanmışlığa, kandırılışa, sevgisizliğe dair! Ve biz farkında olmayarak çoğu zaman İnatla, sevgisizlikle, acıyla büyütüyoruz içimizdeki bu küskün çocuğu Ve yalancı sevdalar çıkıyor ortaya, ‘Seni Seviyorum’ sözcüğü en çok söylenen yalan ‘Seni hiçbir zaman bırakmayacağım’ en çok verilen Ancak hiçbir zaman tutulmayan söz oluveriyor birden. Bazen de sevgiyle büyüttüğümüz bu çocuk, Daha önce hiç tanımadığımız ancak bir zaman sonra Öpüp okşadığımız, ‘seni seviyorum’ lar arasında gülüştüğümüz Bir insan yüzünden kırılıveriyor Nefretle çarpılan bir kapının camının Şiddetle yerde parçalanması kadar gürültülü Ancak bir o kadar sessiz... İçimizdeki o gürültünün, çakan şimşeklerin Dışarı çıkmasına izin vermediğimiz için kırılıyoruz belkide. Ve Sevgiye küskün bir çocuk barındırıyoruz yeniden yüreğimizde. Kendi kendimize yeminler ediyor, Sevmeyi bile unutabiliyoruz, Kalıplaşmış sevgi sözcüklerinin gözümüzde anlamını yitirmesi gibi. Bir zaman sonra Yalancı sevgilere kapılıyoruz bizlerde. Yalancı sevdalarla başlayan evlilikler Ölü çocuklar doğuruyor yüreklerimizde Gerçekte ise Sevgiyi hiçbir zaman tanımayacak, Kabul etmeyecek çocuklar doğuruyoruz belkide.