Karanlık bir dünyada gözlerim kapalı yürüyorum, Ruhumu boğuyor her yanımı sarmış gölgeler, Bir âmâ(kör) siyahlığında aydınlık, Gitgide düşerken ben, gittiğimi sanıyorum...
Hiç görmediğim yıldızları gördüm gözlerinde, Güneş hiç doğmadık şekilde doğmuş saçlarına, Hiç bilinmedik başaklardan almışsın rengini, Ve ay cömertçe harcamış sana tüm sadeliğini..…
ne görürsen iyi, kötü ara kendinde, kendinde... sen yazarsın defterini kara kendinde, kendinde...…
Hayat ve insan... Acı dersler, kaybolan zamandan kalanlar... Ve zamanı yavaşlatan çirkinlikler... Etkisinde kalanlar anıların,…
Yürüyorum çıkmazlarda, heryer karanlık Göremiyorum ufkumu yok mu, yok mu bir ışık Bir boşluğa basıyor ayaklarım her bir adımda, Düşüyorum belkide, gittiğimi sanıyorum bir anlık...
Giymişler beyazları, yüzleri solmuş Bir not bırakamamış ardında, gözler dolmuş Bir yakarış, bin gözyaşı, bir ağlayış Gidiyor eller üstünde mecburi bu ayrılış…
Yağmuru, martıları, hırçın denizi izledim Sislere boğulmuş vapurları uzaktan Sen oldun sigaram, hep seni çektim Ve seni üfledim dudaklarımdan
Yokluğun hapsetmiş beni Zincirlemiş yalnızlığına Sensizlik bir hançer Bölüyor ruhumu parçalarına...…