İstanbul

Güneş kızılıyla Elveda derken gökten Hurda bir otobüsle Geçiyorum Halicin körüsünde Duygularım öyle perişan Öyle yalnızım ki Tıka basa dolu Otobüsteki insanlar içerisinde Soğuk mart gününde Camda terlemiş damlalar gibi Ara sıra küçük umutlar Geliyor aklıma Ben yorulan kollarımı değiştiriyorum Tavan demirlerinde Mutsuzluğa düşüyorum Karşımda mutlu çiftin Gamsız gülüşlerinde Geldiğim gün sabredip Şükretmişim Düzelir demişim Hep böyle olmaz ya ileride Aslında benimkisi Bir kadına duyulan özlem Ya da saltanata duyulan İlgi alâka değil Benim derdim bir başka şey Nasıl derler bilmem ki Hani bir gencin Tezkere alacağı günün bir öncesi Yahut gelinlik bir kızın Gerdeğe gireceği gecesi Yahut idam mahkûmunun Edeceği son hecesi İşte böyle bir şeyler gibi Duygularım aklımda Açıkçası Ben senin kadar karışık Van gölü kadar durgun Asi fırat kadar Coşkunum şu anda Ben beni anlatamıyorum İstanbul Sen beni anla.