İstanbul Maskesi

Şiir Dostu Sinan Eldem'e İyilik ve güzellikte.. Ne safa'lar getirdin Hiç bilinmeden Boş gelip, boş gitmeden Anlayamamaktan korkar gibi insanları Dünya'da en çok kimi ağlattın?.. Bir de askere giderken anneni. Ama onu.. Bu yazdıkların ki neden anlaşılmaz, Kabul görmez sanırsın.. Bir bir kaybederken sevdiklerini, Üzülmedin çoğu. Sana ait değillerdi ki. Ruh ikizi, iki olur. Fazlası hesaba döner.. Yolun yarısından sonra, öğrendiklerimiz ki. Gurur ve kibir de değil. Hor görülenler şikayet edin Allah'a. Günah değil, hakkınız.. Gözleriniz hala yabancı birbirine. Konuştukça daha da uzaklaşılan.. Her şair gibi, her geyşa'da Binlerce şiir doğurtturana Hala özlemimiz neden?.. Resmiyetli gözlün, Çok ciddi konuların hamuru Geyşa bir kadın da hayale dalmak, Geyşa bir kadın bilgeliğinde.. Eksik yanlarınız çıkıyor ortaya. Beş vakit namazlı duaların dışında İtaatsiz, sert huylu.. Kendi varlık sebeplerini bulana kadar, Çaresiz bekleyecek misin?.. Görünmeyen yüzümüz.. Saklanılan.. Öylesi durumlarda bilirsiniz. Numaradan üzülmeyi, surat asmayı, Numaradan gülmeyi, güldürmeyi, Komiklik yapmayı.. Metropol şehirler.. Hepimize öğretti. Eşini kaybeden güvercin gibi Sessiz ve derinden ağlamayı, Azınlıkların susmayı bildiği gibi İstanbul maskesi İşte...