Sözler Kağıtlardan Kurtarılabilirdi

„Yaşamın bir anlamı varmı?" sorusunu soruyor aklım Aşkı anlatmaktan başla istersen! Ömrümün kırık çerçevesinden önce yüreğime bakıyorum Sonlandıramadığım yollara giriyorum, çıkmazında ayrılıklar Belki li ve miş´li kuramlarım güldürüyor aklımı Diyor ki bana: „Gördün mü açıklayamıyorsun!" Yüreğim, yüreğim ancak ögrenebildi sevmeyi ve sevilmeyi, gülme bana. Hem biliyormusun, sen zaten aşktan anlamıyorsun. Kazanç ve kayıp çizelgemi önüme koyuyor zaman Hesabını yapması senden! Avucumdaki insan sıcaklığından ve bana uzanan ellerden sayı çıkaramıyorum Gidenleri ve gelenleri acaba toplamalı mı yoksa çıkarmalı mı? İşim olmadı böyle hesaplarla, insanın insanlığı azalmamalı Yaşamış olduğumuz hiç bir zaman kayıp sayılmamalı Tarihlere suskunum! Senin aktığın yerde aktım, durulduğunda duruldum Ve ey zaman, ben senin bin yılı bir ana sakladığını duydum. Fotoğraf albümünü önüme koyuyor anılar Kendimi tanımadığım zamanları hatırlamamı istiyor benden Resimlere bakıyorum Parmak basıyorum önlüklü bir çocuğun resmine „Bu sen değilsin!" diyor bana gözlerim Şaşırma! Uzun bir yoldan da uzundu varmak senden sana Ne çok şekil değiştirdim ben Etimden tırnağıma Ne çok yer değiştirdim ben Çölünden ormanına Sesimin ahengini Yüzümün biçimini Değiştirmedim bir tek, pusulama yön veren yüreğimin sesini. Yaşamın kıyısında duruyor içinden çıkardığım Bir vahiy dinler gibi susuyor fırtınalardan kurtardıklarım Kimbilir belki de artık güneş hep açabilir Artık herşey yaşanabilir ve sözler kağıtlardan kurtarılabilir di.