Adına Şiir Diyorlar

Fırtınalar esiyor Bodrum sahillerinde, Yüreğim, Okyanus ortasında Dümensiz gemi gibi, Bir o yana, bir bu yana Yalpalayıp duruyor. Hasreti mırıldanıyor Rüzgarın şarkısı yine, Yapraklar Peş-peşe intihar teşebbüsünde. Yağmur damlaları Kirpiklerimden düşüyor yere, Sevdamın hüznünden Gölgeler ölüyor... Üzerime gelmeyin sisli hatıralarım, Çökmeyin omuzlarıma Günahlarım bu gece, Sönmeyin masandaki mumlar Gün ışımadan, Kapanmayın yorgun göz kapaklarım, Daha içimi dökeceğim Ne satırlar var, Sırada bekliyorlar. Ben anılarımı yazıyorum son baharımda, Adına şiir diyorlar... Bir kalemim kaldı ihaneti tattırmayan, Bir yüreğimdeki masum küçük çocuk, Bir de her çileyi taşıyıp Yıkılmayan omuzlarım... Buğulu sabahlara yalnız uyanıyorum, Dört duvar arasında dört günlük ömrüm, Defterimin sayfaları arasında, Kurutup sakladığım, Öpüp verdiğin yasemen. Bir de Resmin başucumda, Gülerken... Duygular ölüyor içimde, Sen bilmiyorsun, Gözlerim düşlere tutsak, Mor dağlar var aramızda Gelmiyorsun... Hangi şeytan ucuza kapattı Gelecek umutlarımı, Hangi dost silecek gözyaşlarını Elleriyle. Hangi sevenin çiçek toplayacak Sabahın seherinde Ayak basmamış tepelerden... Hangi omuza yaslayacaksın Sancılar sardığında başını? Hangi şarkı Yüreğinin sesini haykıracak, Ve hangi çıkmaz sokak Hep sana çıkan yollarımı kapatacak... Git haydi! Durma... Azat ediyorum sevgini yorgun yüreğimden Ama yemin olsun ki; Resmini söküp atmayacağım defterimden. Hep sevgimi anlatacağım şiirlerimde, Kalemim düşünceye kadar Elimden.....