Kasım Kasırgaları

her baharda kuşlar kanat çırparmış ben uçsam nehirler kurur, ceylanlar vurulur dağlarda kasım gelir kasıla kasıla kasırgalarıyla ben uçsam mevsim hazan olur hasret ile yola çıkmak nedir bilmez misin yazı başka ağlar kışı başka biçimsiz sızılara gebe kalır geceleri geceler sayrılı sabahlar doğurur kırılır kanatları çocukların üzerinden silkeleyerek gidenlerin ardından yetimlik kolay değil bilmez misin yıkar umudun kalesini menevişlenen hüzün boğar gözlerindeki feri sonbahar gelmeden sararıp dökülen yapraklar gibi elleri solgun gülüşler toplar gamzelerinde bırakılır gelgitlere insafı yoktur zamanın, dil acıya keser başlar aysız gecelerde ayrılığı kuşanmaya başlar türküler senin o gidişin yok mu yüreğimin orta yerine düşen dokunsam kan damlar sarkacından sussam kan-konuşsam kan hangi yana baksam hangi yana çevirsem zamanı acıdan üryan sorma…. sorma nasılım diye dilimden dökülen nağmeler amansızca bari bari bir selam yolla varsın dudaklarının buzlu yerinden olsun itirazım da olmaz inan de ki… sana umutsuzluğu gönderdim sana uykusuzluğu baştan aşağı gözyaşı, baştan aşağı hicran dudaklarımda ziftlenmiş bir keder ki küçültsem diyorum küçültsem ufalasam sensizliği bir çığlık gibi döksem yollara tükenir mi ah senin o hercai duruşların yok mu kırar sözcüklerin dilini getirir cinnetin saatini haydi… ya kutsa ölümü gözyaşlarınla içten ya da beni bana ver çek git istersen