Askerlik

İnsan doğar sıra ile Büyür gelişir nafile Günler yıllar çabuk geçer Asker olur bile bile Dertlerini sırta atar Nizamiye girişinde Nice kanlı yaşlar akar Sivilliği bitişinde Saçlar sıfıra kesilir İç çamaşır değişilir Yeşil elbise giyilir Koğuşlara girişinde Sıra sıra saf saf olur Başta bir onbaşı durur Yürüyüşte tekme vurur Eğitim anı gelişinde İlk günlerde korku başlar Kadro acemiyi haşlar Söylenir devamlı marşlar Sesler yükselir de durur. Önce adi adım yürür Uygun adım hoş görünür Koşar adım da öldürür Bütün kan beyine vurur Kişi, tek bir şey yapamaz Sıra ve saftan kopamaz Gururundan ağlayamaz Yavaş yavaş solar kurur!. Eğitim düzeni alınca Kazık kesil gün boyunca Ağrılar peş peşe gelir Dökülür insan koşunca.