Gece Nöbeti

Daldım gecenin karanlığına Karşımda İzmir Körfezi. Ufukta parıldayan yıldızlara inat, Bende varım der gibi Işıldıyor. Karşıyaka'nın lambaları Denize aksediyor. Körfezin hafif imbatı Küçük dalgalar yapıyor Serinliği yüzümü okşuyor. Işıklar denizde yanıp sönüyor Dalgalarla ışıklar kucaklaşıyor Göz kırpan yakamozlarla Bizde buradayız diyor. Bunlar; Benim nöbet arkadaşlarım İzmir'in ışıkları pırıl pırıl, Alay derin uykuda Nöbetteyim! Omuzumda bazen tüfeğim Bazen elimde çapraz Gözlerim İzmir'in ışıklarında Çakmak bakışlarla Kulak pür dikkat Göz kapaklarımda tonlarca ağırlık Görev aşkı tonlarca kaldıraç Hayalde sivil hayat Ulaşılmaz ütopya Tel örgüyle ayrılan dünyalar Belli zaman dilimi ayrı Beden geçmezse bile Hayalim atlar telden Eve varır bir anda Fazla zaman geçmeden Nöbette hazır nazır Bir üç nöbeti En zor nöbet Her gece böyle olsa İnsana gelir nöbet Ay bakıp gülümsüyor Ziyası ruhumla birlikte Karanlığı aydınlattı, Görünmeyen mekanlar ayla birlikte Biz de buradayız dedi. Yemekhane, tuvalet, çeşme Arkadaş oldular Hızlanan rüzgarla İçim titredi Hayal gitti gerçek geldi Tüfeğim çaprazda Dilimde hafif bir türkü tutturdum Geçmeyen dakikalarımı İçimde kinimi susturdum. Uzakta deniz feneri Arada bir göz kırpıyor Körfezin karşısından beni selamlıyor Benimle konuşuyor Hizmetlerini anlatırken "Ben her gece buradayım" diyor. Deniz feneri ile muhabbet erken bitiyor Devriyeler geliyor Deniz hışıltısına ayak sesleri katılıyor Nöbet devri başlıyor Dur! Sedası Ben de varım diyor Karanlıktaki sessizliği bozuyor. Nöbetçi tekmil verir Nöbet değiştirilir Zaman geçer Nöbet biter Bu devran böyle devam eder gider. Mekanlar durur İnsanlar gelir gider. Gün ağarır Alay canlanır. Yine aynı gün Neredeydi dün, Sanki bir tekrar İşler hep aynı Her şey saatli Kaçamak olmaz Her kes bir yorgun, Devamlı hasta Nöbetçi uykusuz Tuvalet susuz, Her gün bir çile Çekeriz bile bile Bitecek bir gün Gözler hep ölgün Vücutlar yorgun