Ruh Sökükleri

aşkın sırrına ermekle kapıldım hüznün o çağıran sesine yırtılan yerleri dikiliyor tenlerin çare yok ruh söküğüne seninle kaç kez ağladık kaç kez yıldız boğduk avuçlarımızda gözyaşlarıyla lekelendiğinde ay teni uğradık dilekçilerin bedduasına sen yine de begonyalara selam söyle suyun ayasına bir çentik daha ama göz ile ve dinle pencerene vuran ezgiyi yamansın ruh söküğüne yağmurun dilinden çocukluğum anlar rüzgârı boş yere sorgulama çoktan büyüdüm ben ıslığım bile çatlıyor dudağımda yastığının altına gündüzü sakladım eğilip aldım yerden saçının telini dedim olur da ölmezse gece gözyaşımı görmesin kedi tam da böyle dedim uykulu begonyalar gördü her şeyi seninle kaç kez girdik serin ormanların yalnızlığına ve binlerce yaprak döktük soğuk gecelerin yorgun kuytusuna şemsiyenin altına kaç hayat sığar yağmur dinerse ıslağız zaten kulağımda sesinin yankısı kırağı çalmış ten dudağının pembemsi rengine vuruldum koparıp attım bahçedeki gülleri dedim olur da küserse bana saklanacak yer bulamaz kedi ama bu da söylenmez dedim büyüttüm suskun geceleri seninle kaç kez ıslandık gökkuşağının altında ve kaç kez buluştuk kim bilir asri düş mezarlığında yıllar yılı söküklerime doldurdum bedenime ektiğin şiirleri sevmemek elde değil hasat mevsiminde ruh söküklerini