Anlatmak Hisleri Okşamak!

Artık Ne anneme ve nede gülüme, Ve hatta gönlümde demlenen yâre söz etmeyeceğim. Bir yılgınlık adına, Sinemde harlanan bir hicrana, Hazin gözyaşlarım aksa da, aldırmayacağım nasıl olsa. Yıllardır Husule gelen suskunluğumu, Heveslerimdeki solgunluğumu anlamak adına korkumu, Çaresiz ötelemiştim, Dertten azade bir kimlikle nefeslendim, Kulağıma ilişenlere meyletmedim zira ben sebebiydim. Nereden bilirim, Bir kadını en büyük hasmının, Yine bir kadın olabileceğini hiçbir zaman akledemezdim. Çekişmelerin arasında, Nedametlerin furyasında kalamazdım, Geçte olsa anlamıştım lakin onlara bir şey anlatamazdım. Bir hıncın içinde, Rekabetin ağır bedeliyle kararamazdım, Birini yekdiğerine bahis konusu yapamazdım sancılıydım! Oysaki her ikisi de, Zaman devran ettikçe yaşıyorlardı, Lakin anlamak adına tefekkürle yoğrulmuyorlardı, acıydı! Doldur boşalt, Muvazene için dinlediklerin ne kadar şart, Akıl hakkıyla kullanılmazsa, idrakle kuşanmazsa onu da at! Ne annem rahat, Ve nede dirliğimde bulunur şevki hayat, Birlik için düşünmek, lüzumu halinde feragati seçmek şart! Lakin anlatmak, Anlamak için hisleri okşamak, Duyarlılığa kapı aralamak ve hayatı zindan etmeden yaşamak! Hak nerede vasıl olmak, Nefesin sahibinde muhabbetle ayılmak, Ruhun gideceği ikimi hiç kurutmadan, muvazeneyle buluşmak!