Beklerken Dile Gelen!

Kaç zaman geçti Zorlayan anlar kalbimi çok titretti Ruhum hicranla sendelendi umudum hiç tükenmedi Demek ki yaşanacaktı Duygularım ancak seninle anlamlaşacaktı Belki ömrüm hiç dayanmayacak, aşk hep kokacaktı Nice canlar görürüm Yıllardır hasretim hazzı nereden bilirim Demek ki çileli bir nefesim sabır ile şevk hissederim Bir gün olsa da dileğim Seherde perişanlığıma andığım yenilgim Gecenin serencamında ve anı yalnızlığımla demlerim Artık ne yar bilirim Ve ne de sevda harını neyleyim Ben ayazların nöbetinde bir nefesim aşkı neyle işitirim Hicran içinde her an Karanfilin kokusunda saklanan Umut sağanağında mütemadiyen hıçkırıklar kuşanan can Anladım ki aşk acı Lakin umutlar içinde baş tacı Kalbin sürekli ilacı, müstesna bir sancı ve şevkinde harı Solgun koridorlar Hastanede ne kadar var perişanlar Neme lazımcı soluyanlar, dert ve ızdırabı anlamayanlar Buna rağmen doktorlar Hastadan daha ziyade tedaviye ihtiyaçlılar Aziz olan nefsleri bir çırpıda azarlarlar sonrada bakarlar Ne acı ve ne de çekilen sancı Sıkıntı vermiyor bu kadar kalbe ey yabancı Hemşire kimliğinde dolaşan, doktordan da beter olan bacı Kaldım yine takatsiz Varlık içinde hissiz ve kalbi nefessiz Her yanımı kuştan densiz ve ahenksiz kulağı çınlatır fersiz Ağzında sakız edepten nakız Cadde ortasında, sokak arasında salınan arsız Hayâdan muratsız, edepten maksatsız, kanı ile de ahlaksız