Değişiyorum Artık

yoruldum artık gönül yorgunuyum sevdim dedikçe kaçtılar benden sevdiremedim kendimi kimselere evde hanım sevmedi fazla geldi sevgim oğlum sevmedi ben hayatımı yaşarım dedi kızım sevmedi sevseydi başkasına kaçmazdı sevgim o kadar çok ki gönlüm o kadar geniş ki rahatsız ettim herkesi sevgimle ama bende karar aldım artık bende sevmiyeceğim kimseleri bende terslemesini azarlamasını öğreneceğim bende artık normal olacağım gerekirse döveceğim söveceğim bende kızdıklarım olursa ha birde kızmayı sinirli olmayı öğreneceğim bunların kursu nerede veriliyor bilmiyorum ama arayıp bulacağım sevgisizlik kurslarını yalnız başıma kimseye bakmadan kimseye gülmeden gezeceğim yollarda dağlarda bayırlarda kuş sesleri ni sevmiycem artık kelebekleri seyretmiyeceğim hayran hayran baharın müjdesini veren yeni açan tomurcuklara yeni filizlenen ağaçlara kızgınlıkla bakıcam kendi kendime hep bir şeylerden şikayet edicem kahvehane köşelerinde somurtup siyasetçilere hayat şartlarına gelmişe geçmişe sövücem yanımdakilere illallah dedirticem nasılsa kaçıyor herkes onların bari haklı bir sebebi olsun benden kaçtıklarına sonradan pişmanlık çekmesinler beni iyi hatırlamasınlar aman ne berbat biriydi desinler kendinden başkasını düşünmezdi çekilmezdi aman gittide kurtulduk desinler mezarımı yola kazsınlar ne iz kalsın ne bişey bana şiirlerini kitap yap diyorlar istemiyorum kalsın toplamıyorum bile çoğunu anılmıyayım kimse beni özlemesin kimse beni hatırlamasın böyle biride bir zaman yaşamıştı demesin kimse