Bir İstanbul Masalı...

Sağ elim..kristal asalı Dokunduğum hayal, al basmış yanaklarınla sen Çelik kancaymış meğer, sol elin Ayrılık..gönlüme ansızın düşen bir korsan baskını.. Son kırkikindi belki şu yağmur Gökkuşağı son mahya, semalarda Renkli akvaryumundan dökülüyor gibi Marmara Ayaklarımda bir lâcivert serinlik Bir sarı meltem başımda Kulağımda son vapurun ürperten düdüğü İstanbul.. rüya şehir İstanbul.. kalabalıklar içinde mahşeri yalnızlık Sevginin can çekişe çekişe öldüğü.. Yüreğim çoktan " Ankara Karşılamasıyollarda Günlerden, ne yazık ki Salı Çok olmadı diyorum hani, gittiğin Ama sen..şimdiden bir İstanbul Masalı.. Ortalıkta bir ölüm sessizliği..sen susalı Kulağımda med-cezir çınlayışlar Martı çığlıkları, kumru fısıldayışları Saçların, hüzün küremde sarı tül Bir büyücü kehaneti, seni görmüşlüğüm Tulumbacıların külhanbey koşuşturmaları Eyvah..ahşap yüreğinde yalı yangınları Gövdem boydan boya Marmara Kollarım Heybeliada, omuzlarımda Boğazımda adın, düğüm düğüm Üzerimde, bir Kumkapı sarhoşluğu İçimi hafakanlar basalı.. Az giden senin, uz gitmişliği Gökten bir türlü düşmeyen elmalar Ve sen..hâlâ bir İstanbul Masalı..