Yabanıl Ölüm

bir dorukta kar kurduyum görülmüs mü dagın pes ettigi ben onun yurduyum o benim onurum bana kar yagarken vurdular onu su bassa bogardı ama insan bastı ıssız bir gecede apansız kırmasın diye bir postal kapımı bir mekan buldum kendime kapısız acı bana ben daga yaslanmısım göklerle ülfetim kavi uslanmısın kanlı dereye bes kez inince nagmesi ne hos mesteyler beni caddeleriniz somurtkan dev mezar apartmanlarınız ehlilerinizi evlere mahpus etmissiniz motosikletli gerillalarınız ojeli teröristleriniz evcillestiremedikleriniz mahpushanelerde seyip bak sehrin ısıkları ipiliyor uzakta zeynis’in gözleri gibi fersiz donuk gözyası çelik yelegimi kalbura çevirdi ben gidende lo zeynis sana konuk gözlerim. gözlerimin fen sönüyor çam kokusu savruluyor burnuma iste kanım karın dudaklarında postalları yok ama tepemde yırtıcı kuslar dönüyor kabzasından kavrayıp çekilmiyor bu can, bir hançer gibi kınından bre, ölmek öldürmek gibi olmuyor 1986