Kalsaydım Keşke Mapusta

O yumurta topuklu ayakkabılarımı Alel acele Giyip gittiğim günü Dün gibi bilirim. Ne sen ne de ben; Sabahın ilk ışıklarında, Sulayamadan begonyalarımızı. Alıp götürmüşlerdi beni. Gitme dediğin çığlığın, O nafile haykırışların, Hatırlarım daha dün gibi aklımda. Ama gitmem gerekti ve gittim. Bir on yıl sonra; Omuzlarım düşük ve halsiz; Işığı olmayan kara kapılar, Yüzüme açıldığında; Unuttuğum o güzelim sabah ışığı, Denizin mis gibi iyot kokusu. Yelkovan kuşları ve Martıların rehberliğinde, Çok genç bir adam gibi. Tırmanıverir buldum kendimi Bir solukta O dar yokuşlu sokağı.. Gözlerim ararken pencerelerdeki begonyaları Işıldaması ile söndü gözümün feri. Seninle birlikte gördüğüm zaman O herifi.