Yosun

Gecenin en uç yerinde bir kadın Örer saçını köpüklü mermere Parmakları ucundan tutar karanlığın Ve ömür uzanır bilinmez yere Saçlarından tuttum gecenin Yüreğimde ne korku ne keder İçimde sonsuzluğu bu sevginin Baktım yüzüne dünyalar değer O ölüm ötesi kaygılarınla Bir sevgi kulesidir erişilmez için Kuru bir dal korkunun uzanışı Ve ürkek bir tavşan gibi gözlerin Çıkardım kalbini ay ışığına Yıkandı acının en derin izi Belki taş altında kemik ve kül Bilinmez korkunun karanlık yüzü Deniz yıllarca besler kalbinde Sonsuz çırpınışlarını bir arzunun Duyulur kayanın yeşil dilinde Bitmeyen açlığı o ilk yosunun