İki Dolu Bir Boş

Noktalama hatalarını affetmedi diyaloglarımız Hava mıydı soluduğumuz? Aşktı, umuttu soluduğumuz Sevinçti damarlarımızda dolaşan Boynumuza dolanan sıcacık kollar İdam ipine dönüştü zamanla ve asla tahmin edemedik Altımızdaki tabureyi kimin tekmeleyeceğini Yoktu ikinci defası heyecanlarımızın Tekrar göremiyorduk o düşü yeniden Tadamıyorduk aynı tadı Yarım kalıyordu kelimeler Birleştirmekse mümkün olmuyordu Soğumadan içilemiyordu hiçbir zaman Çaycının masaya bıraktığı çaylar ve çaycı her zaman Masaya iki dolu bırakıp, bir boş geri alıyordu Tek bir yanlışın mı kurbanıydı tüm doğrular Kimbilir tercih hatasıydı belki de Savrulup gidiyorduk oradan oraya Tek kişilik kavimdik Her zaman yanımızda olan ise Sadece gölgemizdi