Toprağın İniltisi

Bozkır uzar gider göz aydınlığınızda Bir ağaç bulursanız canla baş üstü Ben toprağım, bozkırın anası Ben toprağım, Anadolu’nun yorgun yüzüyüm Gök ne verdiyse paylaştırdım size Kırış kırış oldu her bir yönüm. Av avlar keklik tutarlardı çağlar boyu Kekliğin anavatanı benim Benim kirazın kaysının toprağı Kökün yaprağı tutanı benim. Meşelikler uzar giderdi dört bir yönümde Yeşil cıvıltılar örterdi üstümü Kucak kucak açılırdım insanlarıma… Sırtımda izleri var Eti kağnılarının Frig’in Roma’nın ağır ayak gölgeleri Kötülükleri bir yana Savaşlarla kana buladılar beni En sonunda onlar gitti ben kaldım… Hergün bir yeşilim uçtu gökyüzüne Çelme taktılar dört bir yönümden Hiç üzerlerine varmadım Canın sağ olsun, dedim hepsine. Selçuk’u iyi tanırım Toprağı bileyeceklerine kılıçlarını bilediler Geldi Batı’dan Allah’ın belâsı Haçlı seferleri, dediler Olan bana, bana oldu Gökekin gibi biçildim Her yanım kara yazı. Vur babam vur, sağıma soluma Yeşil gafletlerinde ıslık Sonra Osmanlı, sonra siz Bakın dört bir yönünüze Beni ne hale getirdiniz… Yine de ben toprağım Elleyin belleyin Neyim kaldıysa sizin Yeter ki birbirinizi sevin -Boşluğa Takılan Ses-