شمارهٔ ۵
م ملا احمد نراقی
0
Altın Yaprak
دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی
زلف پرتاب به رخ خنده مستانه به لب
من عصا بر کف و قد خم شده و موی سفید
می دویدم به دو صد لابه و عجزش ز عقب
چون مرا دید چنین گفت صفایی چه تو راست
که به دنبال من آیی به چنین رنج و تعب
تو بدین هییت اگر عشق نبازی چه شود
با چنین حال دگر وصل جوانان مطلب
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş