Dede

Köye her gidişimizde, "Kuzularım" diye severdin bizi ! Düşe kalka yürürken, Kırık dökük konuşurken... Nasıl izlerdin yürekten, Ne çok severdin bizi, Dede... Daha Güneş doğmadan , Bizler uyurken... Uzaktaki dağlar eteğinden , Eşeğinle getirdiğin suyu... Bilmediğimizden, Döke saça doldurup içerken, Almazdın elimizden ! Dede... Kalaylı büyük tasla , Taşanaca doldururduk testiden... Dökülen yetmezmiş gibi , Ne kaldıysa tasın dibi , Yerlere serperdik... Öylesine serinler , Yürekten "oh ! be..." derdik, Dede... İki gün gitmezdi , Koca testiler biterdi. Yine giderdin... Kim bilir , kaç tepenin ardından Alır getirir , koyardın önümüze ! Döke saça doldurur içer , Kalanı ferah ferah serperdik yere , Anlamazdık, yaramazdık ! Dede... Geç de olsa , Şimdi anladık seni dede... O dağ suları , Ruhuna değsin! Bir de anamızdan duyardık , "Kuzularım !" deyişin var ya... Dünyayı değermiş be, Dede... Adam olduk ama , Sen gittin göremeden... Seni anlayamadık , anlayamazdık ! Zaman , çok çabuk geçti... Bağışla bizi canım dedem ! Kuzu kadar yumuşak ve sıcak, Sevimli rahmetli dedem , Nurlar içinde yat ... Dede !