Vasiyet

Hz.Ömer ölüm döşeğindeydi , Oğlu Abdullah'ı çağırdı : "Oğlum vasiyetimdir..." dedi "-Ölünce , Resulullah'ın ( S.A.V. ) yanına gömülmek , "Benim en büyük niyetimdir..." dedi. "Var git, Ayşe hanımın fikrini bilmek "Üzere sor bakalım ne der ?" dedi. Abdullah gitti Hz.Ayşe'ye... "Babam ölmek üzeredir... "Sana sormamı söyledi. "Resulullah'ın ( S.A.V.) yanına gömüleyim der, "Senin rızanı almak istedi..." dedi. Hz.Ayşe birden üzüldü. O da büyük halifenin öleceğini bildi. "-Ben de oraya gömülmek isterdim ama..." diye hafifçe güldü. "-Ömer halifenin isteğine kim karşı gelebilirdi... "-O benden daha münasiptir !" dedi. Hz.Ömer gittikçe ağırlaştı... Henüz aklı yerindeydi. Tekrar oğlu Abdullah'ı çağırdı ve yaklaştı : "-Ben ölünce..." dedi , "Sakın ola ki tekrar sormadan , "Hz.Ayşe'nin son fikrini almadan, "Ola ki ben ölünce tesirimde kalmadan , "Tekrar hemen git ve sor bakalım... "Son fikri ne ise Hz. Ayşe'nin , "Ona göre karar verirsin..." "Sakın rızasını almadan , "Resulullah'ın (S.A.V. ) yanına koymayasın !" Büyük Ömer ölmüştü... Abdullah hemen gitti... Hz.Ayşe'ye anlattı olanları. "-O nasıl olur , sözverdim gitti... "Ne büyük bir insan halifemiz... "Şu niyetiyle tertemiz... "O daha yakışır Resulullah'ın ( S.A.V. ) yanına... "Hz. Ömer'in de böylesi yakışır şanına..." dedi. Bir ağırlık ve gariplik çöktü vicdanına... Kahramanmaraş. 1996