Обещанье (Гумилёв)

Н Николай Степанович Гумилёв
0 Altın Yaprak
С протянутыми руками, С душой, где звёзды зажглись, Идут святыми путями Избранники духов ввысь. И после стольких столетий Чьё имя — горе и срам, Народы станут, как дети, И склонятся к их ногам. Тогда я воскликну: «Где ты, Ты, созданная из огня, Ты помнишь мои обеты И веру твою в меня? Делюсь я с тобою властью, Слуга твоей красоты, За то, что полное счастье, Последнее счастье ты!» 1917 год

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.