Поэт (Гумилёв)

Н Николай Степанович Гумилёв
0 Altın Yaprak
Я слышал из сада, как женщина пела, Но я, я смотрел на луну. И я никогда о певице не думал, Луну в облаках полюбив. Я верю, луна меня чувствует тоже, Ведь луч её входит в мой взгляд. Порой пролетают летучие мыши, И я закрываю глаза, Но тот же серебряный луч мне сияет, Когда я их вновь подниму. Во взоры поэтов, не любящих женщин, Отрадно смотреться луне, Как в полные блеска чешуи драконов, Священных поэтов морей.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.