İzlenimci Şiir

Bir hiç iyilik için gözlerim evetliyor bir mavi, bir gri, bir kırlangıç, bir buz pembeyi Bir hoş esinti omuzlarımı serinletiyor İki göreli güç dövüşürken yerellik çıkmazında. Bu an; bu baskıcı bu tiksinç bu anlamsız bu hoşgörülü bu eşsiz bu gül yüzlü zaman parçası Karanlık bir kutu belleğimde (yaşamamışlığımdan) Bir Romen sarayının dürtüyor görkem bulutunu, iç karanlığımda yineliyorum Görümünü; kusan aslan başlarının bakışıklı çiçek tarhlarının, etkiye açık yaşımda- oylumu sonsuz denize açılan mermer alanla bütünlenen utku tahtının. Ve bu an itelediğim ilençlediğim, kutlandığım, tapınarak sarmalandığım bu anda Toprakla kapanmış bir deniz cesedi üzre oturmuşum o ak melek tenli tahtın gülünç taslağında... Haziran, 1977