Zorunlu Tünel

Meyvelerin çocukları arı varlıklar baktırmaya işaretliyorlar belleğini insanlığın ki o unutmuştur kendi oluşumunu, görmez ne olgun kokular renk ve tatlar taşınır her ilmeğinde çıplaklığın. Perdeler çekilidir bakışına belleğin çok öncelerden beri, büyüyen ağaçlarına özgür çocukların, vurur baltasını sinsi körlüğüyle tarih! Ve şimdi yollarında yaşamın çığlık tünelleri kazmak ve susmak'ı yazmak kalmıştır işaretleyenlere -bu, hepsi, belki- SUNU * Nedir bu kovmaya çalıştığınız tüm kıvrımları arasından beynin densiz aralarla saatten çıkan bir kuş deşen kuytuları diken gözlerini bilince anın ana düşmanlığı o ağulu gerçek -ÖLÜM/SEVİ- Kasım, 1979