Anneme Mektup

Annem; Seni düşünürken unutuyorum her şeyi, Senle başlıyor tüm güzellikler... Sanki hayatın bütün kötü oyunları siliniveriyor gözümde Seni düşündüğüm anlarda. "Seni nasıl özlüyorum bilemezsin" Diye başlıyor içimde tüm güzel cümlelerim.. "Ama sen yoksun" diye nihayet buluyor, Hepsi bir bir dökülürken dilimden... Özlemenin ne demek olduğunu çok iyi anlıyorum bu aralar, Keşke bu kelimenin anlamını Sadece sözlüğe bakarak öğrenseydim Yaşayarak değil!!! Oysa bir telefon kadar yakınken birbirimize, Arayamamak ne kadar acı öyle değil mi? En kuytu köşelerde, Sessizce ve kimseye duyurmadan Usul usul ağlıyor küçük kızın... Sensiz geçen günlere binlerce kez lanet okuyorum bir taraftan Akan her damla gözyaşımda.. Bir yandan senin de bu ayrılığa Katlanamadığını bile bile... Bu küçük mektubumu sen asla okumayacaksın anneciğim, Zaten bunun rahatlığıyla yazılmadı mı bunca hüzün, Bilirim bu satırlar üzecektir seni elbet.. Oysa gözlerinde gördüğüm ebedi mutluluktur Bütün temennim ilelebet...