Ben Almayayım

soğuk bir nefes midir ensemizde hissettiğimiz diken diken ürpermesi midir tenimizin geçse de yıllar benimseyemediğimiz içimizden atamadığımız bir korku mudur ölüm kopup gitmek midir bilinmeze el bile sallayamadan karanlıkta yalnızlığın sonsuzluğu mudur suskunluğu mudur dillerin lal ötesi gözlerin kararması mıdır ışıkların donduğu hiç birine yılgın değil içimdeki korku, ama; toprak üstü severim çiçeği koklamayı yüzümü kök gıdıklaması değil temel altı gideceksem severim güllü dikenli yolları servi altı nöbet beklemeyi değil severim bir kara gözlüyü, deniz renklimsin diye ağlarım hasret yüklü gecelerde şiirler yazarım sevgiliye platonik olsa bile ağlayamaz ölüler, sevemez sevilemez gülemez, günah işleyemez boyunu aşan acıkınca bir duru suya ekmek bile çalamaz bir çalar saatleri yoktur sabah koşturmaya uyandıracak ne de cebinde bir hapı ağrısını unutacak hesap kitap bilemez ay sonunu getirecek işsizliğini bahane edip yollara dökülecek mitinglerde pankart taşıyıp ağız dolusu sloganlar savurarak gecekonduları yıkılamaz karakışın ayaz gecelerinde lodosları olamaz bir kömür sobasının geri tepen dumanında halay çekemezler davul zurna eşliğinde oturup ağlayamazlar yağmayan yağmura bereket niyetine ninniler söyleyemezler sallanmayan beşiğe ve ağaçları ve böcekleri ve çiçekleri bulutları ayı güneşi kayan yıldızları seyredemezler ufuk çizgisinde bırakın beni ağlayayım bırakın seveyim bırakın konuşayım yazayım, haykırayım ölüm bir huzur ise sunulan bize altın sinide bırakın beni ne olur bırakın beni bırakın ben almayayım...