Köhne Karanlıklar

Söyleyemedim içimdeki gizli ateşi Sevemedim senin kadar kimseyi İçine kapanık bir çocuk gibi Hep bekledim fani dünyanın köhne karanlıklarında seni Bir gün çıkagelirsin diye bu karanlıklara Haykırırsın belki seviyorum diye Ben söyleyemedim belki sen söylersin diye Bekledim hep gecelerin karanlığa gömüldüğü anda Bekledim fakat ne gelen var ne giden Anladım haps etmiş karanlıklar beni Gecenin karanlığında serseri çocuklar gibi Kalakaldım köhne karanlıklarda yalnız ben Anladım ama iş işten geçmiş Gözlerinin derinliklerindeki hayalde Düşüncelerin beni çoktan yok etmiş İnanmak zor geliyor insana fakat gerçek Buna ne ben karşı çıkabilirim ne de köhne karanlıklar Artık tek umudum tek dostum köhne karanlıklar Beklemiyorum artık seni istemiyorum da gelmeni Hayatından vazgeçmiş yaralı ceylan misali Yokluğunda yaralıyım istemiyorum yaşamak İstediğim tek şey kaldı kara toprakla buluşmak.