Pardon Sensin

N Nüzhet Erman Nüzhet Erman
0 Altın Yaprak
Geçmiş gün, Mehmet İstanbul'a yeni gelmiş ve her nasılsa tramvaya binmişti. Biri ayağına bastı ve hemen özür diledi; -Pardon! Canı yanan Mehmet cevapta gecikmedi: -Efendi! Ağzını topla, pardon sensin! O hesap: Yollara dökülürdü millet, taş kırmak için 'Yol mükellefiyeti' dedikleri bir şey vardı eskiden Ama taş kırmak filan değil, dost kahrı, aydın külfetidir Anadolu yiğidini aşındıran, eskiten Karanlık mı öteler, yokluk mu var kavşakta -Aslan hemşerim, yürü bakalım önden! Umut, sabır ve aşk, kerem ve rahmet Muhammet Mustafa'yla Hazreti Ali'den Başka nesi var zaten, lüks niyetine garibin Koku keyfinden, ayna merakından, mendil süsünden Ve hatıra olarak -arkada Kız Kulesi ve kuşlar- Selimiye kışlasındaki onbaşılık resminden Yol mu yok -Pardon! Okul mu yok -Pardon! Hekim mi yok -Pardon! Ey bütün bu pardonlara, sadece -Pardon sensin! diyen Ey kalem değmemiş ak kağıt gibi askere Yemen'e gider gibi Almanya'lara giden -Kimsin, nesin! yok, kapısını çalana Sofralar döken yağlı-ballı, kat kat yataklar seren, yünden Ey dut yaprağını atlas, kötü kırık buğday tanesini Beşibiryerde altın eden Hitit, Selçuklu, Osmanlı ve hatta Türkiye olarak Özür diliyoruz senden

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.