Bu Evde Çok Şey Eksik

bu evde şimdi cok sey eksik gülüşüm yok artık sesim kısık kapılar telefonlar oylesıne calıyor.. sarıya boyanmış duvarlarda ne bir cerceve var ne de bir gölge. O sevdiğin yastığa başımı koyup uyuyorum güneşten önce yokluğun gırıyor odama ve sensizliği nefes nefes içime çekiyorum tat vermiyor sabah kahvaltıları cayımı soğutuyor bulmacaları yarım bırakıyorum insan başucuna saati koyup yalnız başına uyanmayı da öğrenıyor artık kendim yapıyorum kahvemi yine şekerli içiyorum ama yokluğunda o da tat vermiyor... seni evde bırakıp gidemezdim bir türlü hatırlar mısın? şimdi kısa sürüyor giyinip de çıkmam sevdiğin adam artık okula geç kalmıyor... akşamları bildiğin gibi saz çalıp türküler söyluyoruz bazen -sel alıyor carsambayı- bazen -yukarı akıyor ordunun- dereleri kimi -selvi boylu yardan ayrılıyor- kimi -yele veriyor gönlünü...- yine bir bahane bulup içiyoruz rakıya paramız çıkmazsa en ucuzundan şarap alıyoruz. hafta sonları maç muhabbeti.. ev kirasını bilete verip beşiktaşın maçına gidiyoruz... yokluğunu yazıyorum kağıtlara bazı geceler biliyor musun? sensiz günlerim ne kadar da zor gecıyor... öfkemi kalemden çıkarıyorum. o kocaman kumbarana yazdığım şiirleri atıp sensizliği biriktiriyorum! bu şehre yolun düşmez artık olsun! ben yine de bekliyorum...