Hayat Saçmalıyor Bazen...

bir cinnetti senden sonrası geçmeyen saatler kalmıştı bana yüzümü nereye dönsem karanlıktı en çok geceleri özlerdim seni pencereden dışarı bakardım ama karşımda duran sen değildin yalnızlığımdı..... sabah uyandığımda hep kapıdaydı kulağım ve gözüm telefonda... yüzümü yıkadıktan sonra aklıma gelirdi ayrıldığımız o an düşünüyor insan ne çok şey kalmış geride gecelere sığdıramadığımız.... bir isyandı senden sonrası yaşama.. insanlara olup biten herşeye aykırılığımdın o günden sonra bir resmim bile yok yüzümü gülerken gösteren seni benden aldı ya? Demek hayat da saçmalıyormuş bazen... şimdi milyonluk bir şehrin yalnız caddelerinde sensizliğe doğru yürüyorum... tahmin ettiğin gibi iki elim de dolu birinde sigara birinde şarap ve dilimde şiirler... istesende bulamazsın beni bu yol yalnızların yolu...