Kol Saati

sen gittikten sonra bu şehri sakladılar benden ve yasakladılar kaldırımlarda ayak izlerini arayışımı.. izini sürmek isterken bir gece konakladığım otobüs durağında kimseler görmedi ağlayışımı... gazete sayfalarıyla kapattılar terk ettiğin odanın camlarını. yeni kiracılarda bir telaş... anılarımızı taşıyan kamyon yabancı yüzleri getiriyor evine bıraktığın kokun da dağılıyor yavaş-yavaş... başucunda unuttuğun kol saati şimdi yabancısı olduğum bir vakti gösteriyor bana.. bilirsin yelkovan düşmanıdır akrebin ve hep ağır aksak ilerler ayrılık sonrası zamanlarda... oysa takvimler hiç hantal değildi bir geceyi ikiye bölerken... hatırlasana! soluk soluğa bırakırdı bizi ve sabahı bulurduk uykulu gözlerle erkenden.. şimdi bütün şarkıları susturdum sevgilim.. ve senden sonra taşındım o apartmandan bıraktığın yokluğuna ben de kendi yokluğumu iliştirdim... artık üst katında oturan ve pencerene gül sarkıtıp da uykunu bölen adam değilim...