Nisandan Boşanırcasına

Yağmurun yağdı da düşlerime Islatamadı riyakar damlaların O halde Nisan olsun senin adın..... "Bahar gelsin.. sen gel.." deyip de Koca kışa ihanet ederken Boynunu bükük bıraktın Mart'ın... Ne zaman Adalara doğru yol alsan Çığlıklarında sitem işiteceksin Kanadını kırdığın martıların... Yine de Yanındaki banka oturan olur "belli mi olur" Sarılışların hüzün kokar dinle beni.. Bulutunla iyi geçin Nisan'ın kızı! Bir güze denk gelebilirsin Hazan boğar seni Alışık değilsin.. Ne yap.. Ne et.. Sevmeye kalkma artık bir şairi.. Şairi de Kafiye arayan kalemini de Tanımadın say gitsin.. Kaybın yok Güleç yüzümden gayrı.. Üstelik, "Uzat biraz" dediğin saçlarım Şimdi sakallarımdan daha kirli.. Bak(A) madığın yüzümden geriye Bir çift göz kaldı...! Sen elaya çalıyor derdin Bana sorarsan hala kahverengi... Sonrasında.. Sanki Çarmıha gerer gibi Yüreğimin duvarına çiviledim o gömleği..? ! Cebindeyse Dokunuşları biriktiren Kullanılmamış bir bilet durur hala? ! Ve bu hüznü örter o siyah kolsuz yelek Kalem tutan bu adamın boynu devrilsin, İçinde nisan geçen şiirler yazarsa bir daha... Hazır, Nisandan boşanırcasına yazarken Bilesin ki Bundan böyle hiçbir yalana Uyak eklemeyeceğim.. Ömrüm yettiğince, Yani her nisan gelişinde Hayalimdeki yüzüne tüküreceğim....