Senin Çıktığın Evde Oturuyorum

Ben artık Esyalarını alıp da Çekip gittiğin o evde oturuyorum... Kendi odam yaptım senin odanı Duvardaki cerceveyi unutmussun Ve çiçekleri sulamayı... Biliyorum Delilik bu yaptığım... Gecelerce konuk olduğum evin sahibi Ve yokluğunun bekçisi olmak Akıl karı değil.. Şimdi soğuk duvarlarla dertlesiyorum Seninle sevistiğim, Teras katının kapısını kilitledim! Girmiyorum...... Sen, İki sokak öteye tasınmıssın........ Ve Çok sey unutmussun giderken. Beraber okuduğumuz kitabı Bir köşeye atmışsın...... Sayfalar dağılmıs ayak izlerine.. Ve değmis Geçen kış Camın buğusuna çizdiğim gözlerine..... Mutfağın yanık perdesi öylece duruyor Zaten o günden sonra Hiç denemedim yemek yapmayı... Sabahları bildiğin gibi Kahvaltıdan önce sigaraya gidiyor elim. Lanet olsun Ciğerlerim karardı Sen hala dönmüyorsun sevgilim... Biliyor musun Ben yine yokluğuna içiyorum Ama artık, Ortacgil çalmıyor bu evde.... Türkülerin sesi iyice kısıldı Asıl sen gidince öldü Mahsun-i Şerif... Ve Pir Sultan, daha dün asıldı... Geceleri uyuyamıyorum Yokluğunu avutmak zor... Pencereyi açıp, Şarkını dinletiyorum bu şehre Hissediyorum, Ruhun bana göç ediyor... Ama ne yaparsam yapayım Sensizlik bu evden gitmiyor.... Ne olur sanki Bir gece de sen bana konuk olsan? Kadehi kaldırsak ay ışığına Yudumlasak ayrılığı Ve bitse... Bitse bu ayrılık denen yalan... Farkında mısın bilmem Eylül geldi ama Sararmadı sonbahar.... Oysa böyle miydi geçen güz Nerede şimdi Altında güzelce ıslandığımız yağmurlar... Merak etme, Saksıdaki çiçeklerini suluyorum Fakat, Yokluğun yeşeriyor durmadan... Sevgilim ya sen bana dön Ya da ben Can verip çıkayım bu odadan.... Olur da Özünü özlersen bir gün Bulamazsan bunca yıl büyülttüğün kendini Yani kayıpsan, Firardaysan benim gibi Çekinme zile basmaktan Korkma At adımını Ve gir içeri! Sevgilim, Bu ev kokunla Hasretinle Ve yokluğunla döşendi.....